همسویی در عرفان

همسویی در عرفان به معنی هم فکر و هم عقیده شدن با ذکر و عمل به دستورات استاد است که استاد، تزکیه و سیر و سلوک سالک را بر عهده دارد. کلیه ی عارفان و اولیای خدا و استادان در هر زمان با توجه به مصلحت زمان و مکان جهت هدایت سالکان قوانین و آداب و اِصرار به عمل در سیر و سلوک نگاشته اند و همه ی آن ها با هم در رأس و انتها که فنا شدن در حق می باشد به هم خواهند رسید ولی فقط کلام استادِ وقت است که هدایت سالک را به عهده دارد و می تواند کلام استاد اثرات مثبتی جهت تزکیه برای سالک داشته باشد و کلیه ی صحبت هایی که از طرف قاری و مسؤول مجلس گفته می شود اگر کلام استاد باشد، اثر دارد و اگرنه هیچ گونه اثرات مثبتی جهت سالکی که صورت خیالی استاد را دارد نخواهد داشت و مابین سالکین چند سویی پدیدار و سالک از حرکت به دلیل داشتن یک بام و دو هوا از راه باز می ماند.