نور استاد بر دل سالک

نور استاد بر دل سالک وقتی تابید، موقّتی نیست و در آن سکنی می گیرد و سپس در دل سالک محو می گردد و نور استاد از دل خارج نمی شود بلکه جهتِ پیدا کردن، سالک در دل خود و فعالیت سالک پنهان می گردد و سالک باید با صورت خیالی و ذکر و فکر، نور استاد را در دل خود جستجو کند و وقتی می بیند، تداوم گرمای وجود و ایمان به استاد می شود و در این وقت رشته ی حبل المتین محکم خواهد شد.